Reflectie op het werk om leren te bevorderen

Verbeteringen en vernieuwingen in het werk komen niet tot stand, zonder dat medewerkers (verpleegkundigen, opleiders, leidinggevenden) leren. Vaak gaat het daarbij om leerprocessen, waarin leren en werken samenvallen, die plaatsvinden in het dagelijks werk. Om dit type leerprocessen te kunnen bevorderen is het nodig om ze op te sporen, na te gaan waar dit leren gebeurt. Het lastige is: hoe weet je wanneer en waar er geleerd wordt, hoe herken je leerprocessen in het werk? Als je mensen rechtstreeks vraagt: “Wanneer heb je voor het laatst geleerd?” dan is het eerste waar ze vaak aan denken, een cursus, een trai-ning of een formele opleiding die ze hebben gevolgd . Terwijl veel leren juist impliciet (onbe-doeld, bijna onbewust) plaatsvindt tijdens het werk . Deze bijdrage gaat over dat impliciete leren, leren dat leidt tot slimmere manieren van werken. Het vraagt reflectief gedrag om deze leerprocessen op te sporen. Directe vragen over hoe, wanneer en wat mensen precies ge-leerd hebben, stimuleren dit reflectieve gedrag onvoldoende.

In deze bijdrage gaat de auteur in de literatuur op zoek naar methodes die geschikt zijn om het type reflectie te stimuleren dat nodig is om leerprocessen in het werk op te sporen en te bevorderen. De centrale vragen zijn:
1. Wat zijn de kenmerken van reflectie die helpt om leren in het werk op te sporen?
2. Welke methodes bevorderen dit type reflectie?
3. Wat hebben beroepsbeoefenaren in de praktijk aan deze methodes?